"kara film" tadında bir kuaför hikayesi...

sadece o biliyordu. saçımdaki tatlı kahve tonlarında günışığıyla belli belirsiz kızıllar dansettiren oydu. o çok memnun olduğum yeni rengi, onun maharetli ellerine, keskin gözlerine borçluydum. bir simyacı gibi ketumdu. nedir şimdi bu saçımdaki tonun rengi nedir, sorusunu "hmm kahve işte, açığa yakın kahve" diye geçiştiriyor, birkaç tonu karıştırarak yarattığı karışımın formülünü bir büyücü gibi saklıyordu. olsundu, nasıl olsa o hep oradaydı, ne zaman gitsem onu o kuaförde bulacaktım. pek konuşmadan (bir kuaförde nadir rastlanan, kıymetli bir özellik) işini yapacak, boya işlemi için beklerken sıkılmayayım diye gazeteleri, açık-şekersiz çayımı hazır edecekti. sonunda kuaförden kuş gibi rahatlamış olarak çıkacaktım. hep öyle olacak sanıyordum ama yanılmışım...

herşey geçen cuma akşamı başladı. toplantıdan erken çıkıp bir koşu kuaföre geldim. önceden aramak aklıma gelmedi, zaten pek kalabalık olmuyordu (belki de şüphelenmem gerekirdi, işler iyi değilmiş işte) bir telaş kapıdan girdim, adını bir türlü aklımda tutamadığım genç kuaförü aradı gözlerim. içerde fön çektiren bir kadın vardı, elinde fırçayla kadının saçlarını yatıştırmaya çalışan genç kızı daha önce görmemiştim, yeni başladı herhalde diye düşündüm. baktım salonun sahibesi hafif tombul hanım, her zamanki yerinde değildi, bir şeylerin ters gittiğini işte o boş koltuğu görünce anladım. salonun arka tarafından orta yaşlı bir bey yaklaştı:

-buyrun hanımefendi?

-burda saçımı boyatıyordum ben, genç biri vardı, uzun saçlı, at kuyruklu. adını hatırlamıyorum. burda mı acaba?

-ha eski ekibi diyorsunuz, onlar ayrıldı, salonu biz devraldık.

-nasıl ayrıldı, ne zaman? ama ben ona boyatıyordum hep, o biliyor saçımdaki rengi. (sesteki panik giderek artıyor)

-biz yardımcı olalım. boyayalım?

-ama ama belli bir renk değil ki, o karıştırıyordu, o biliyordu tonları. nereye gitti peki eski ekip?

-valla onu bilemem. (bildiğine adım gibi eminim ama söyler mi hiç!) biz boyayalım, belli zaten saçınızın rengi. kahve tonları işte.

"yok olmaz, sağolun" diyerek kuaförden çıkıyorum, "hay allah, hay allah, o biliyordu, napicam ben şimdi" diye yarı sayıklar halde eve yürüyorum. adını bile bilmediğim bir kuaför tarafından terk edildim! insan adını aklında tutmaz mı, telefonunu almaz mı? ama nerden bilebilirdim, hem durduk yerde adamın telefonu da istenmez ki! boyası çoktan gelmiş, adını bile bilmediğim renkteki saçlarımla kalakalmıştım! amma büyüttün boyat gitsin işte diyenler olacaktır -ki genelde erkek olduklarını tahmin ediyorum- saç bir kadın için her zaman meseledir beyler, süslü ya da sade bir kadın olsun, saçından memnunsa gerisi teferruattır diycem abartılı olacak, o kadar da diyil tamam ama mühimdir işte saç bizim için.

eve geldim, koridordaki aynada perişan durumda görünen -ya da bana öyle gelen- saçlarıma bakmamaya çalışarak içeri gittim, huzursuz huzursuz yiyecek bir şeyler hazırlarken, hah dedim, apartman görevlisi bilir belki nereye gittiklerini, sonuçta kuaför salonu apartmanın bir parçası, bu gelenler yeni kiracı, eskilerin nereye gittiğini bilse bilse o bilir! ufukta beliren umut ışığıyla görevliyi arayıp sordum, ohh neyse ki biliyormuş, eski ekibin transfer olduğu yeri tarif ediyor. pek uzak sayılmaz.

birkaç gün sonra yine bir iş çıkışı yollara düşüyorum. vakit kazanmak için bindiğim taksinin camından pür dikkat sağdaki dükkanlara bakıyorum ki kuaförü kaçırmayayım. sonunda tarif edilen noktada iniyorum. hava serinlemiş, trençkotumun yakalarını kaldırıp kaldırımda yürüyorum. mobilyacının yanındaki dükkan diye kalmış aklımda ama yok hemen yanında değil, belki birkaç dükkan ileridedir diye umutla yürüyorum. yok. acaba geride mi kaldı, hava kararmış, sokaklarda karanlık yüzlü adamlar, müterreddit halimi seziyorlar ve bana bakıyorlar (ya da bana öyle geliyor). bi yeri mi aradınız bayan? diyen cüretkar, arsız ifadeli gencin yanından hızla geçiyorum, hah işte kuaförün tabelası! ışık var ama kapıyı film gibi bi şeyle kaplamışlar içerisi görünmüyor. açıyorum, içerde üç genç kız var, yine hiçbiri tanıdık değil, umutsuzca hikayemi onlara anlatıyorum. "aa" diyorlar "evet biz o ekipteniz, sizin apartmandaki yeri bırakıp buraya geçtik." "peki" diyorum uzun saçlı bir genç vardı, o nerede?" "ha o mu, o kuaförlüğü bıraktı, başka işler yapacakmış!" yine kalakalıyorum! çocuğa bak, benim saçı boyayıp jübilesini yapmış meğer! artık hiç umut yok, başka kuaförde deseler, oraya giderdim ama işi bırakmış.

kızlar yüzümdeki hayalkırıklığını görüp, "gelin gelin biz boyarız saçınızı, aynı renk mi olsun yoksa daha koyu mu, gelin hadi!" diyerek beni içeri alıyorlar. "tamam" diyorum, "yapacak bir şey yok, boyayın, ama iki ayrı tonu karıştırmak gerekiyor, tek bir renk değil" diyorum. "tabiy" diyerek önüme renk kataloğunu getiriyorlar. "bakın sizinkinde şu tonlar olabilir "kışkırtıcı kahve" ve "bitter çikolata?" acil müdahale gereken durumdaki bir hastanın başındaki doktorlar gibi fikir belirtiyorlar, "kızıl için de şunu katalım biraz, günışığında parlar hem." biri bi yandan üzerime boya damlamasın diye önlük geçiriyor, tamamen ellerindeyim, boya hızla hazırlanıyor, işlem başlıyor. çay söylüyorlar, açık değil, gazete de dünkü ama olsun... turuncu olmasın da gerisine razıyım diye geçiriyorum içimden, dakikalar geçiyor, durulanıyor saçım ve aynada o tanıdık tonu görüyorum. ya da ona yakın tonu. asla emin olamayacağım, bu biraz daha koyusu sanırım, içinde kızıl tonlar var mı emin değilim. yine de fena olmadı. o eski tanıdık rahatlama duygusuna yakın bi hisle kuaförden çıkıyorum. kızlar kartlarını veriyorlar, her zaman bekleriz, yine gelin. hiçbirinize güvenmiyorum artık diyorum içimden. ellerim trençkotmun ceplerinde, gece karanlığında ışıklı vitrinlerde saçlarımın rengini görmeye çalışarak eve dönüyorum.

not: tamam "şehirde kayıp kuaförü aramak" zayıf bir tema ama "film noir" tadında olsun diye "trençkot"u iki kez kullandım, bi de "karanlık yüzlü adamlar" var, dikkatinizi çekerim ehehe :)

ankara, ankara...*

geçen gün elektra'ya rüyamda moskova'ya gittiğimi, soğan kubbeleri gördüğümü vs. yazmıştım, o da sana yol görünüyor demiş idi, ne kadar haklı çıktı. bu haftasonu ankara'dan dönerken, gelecek cuma akşamı da yine aynı yollarda olacağımı düşündüm. neyse ki bu kez fırtına bey de olacak.

ankara korktuğum kadar sıkıcı geçmedi, toplantı hareketliydi, arkadaşlarla yemek ve sohbet çok güzeldi, sonbaharda ankara sokakları şahaneydi. yine güzel bi yerlerde tatlı yedik, eve dönüp kendimizi çaya ve bitki çaylarına verdik. evin kedisi sıska siyami'nin kış gelince tüyleri kalınlaşmış, gözüme güzel göründü bu sefer :) (bkz flickr'ın neo/badem sayfası)

gündüz yolculuğu yaptım dönüşte, eskişehir-istanbul arası tren yolunun geçtiği yerlerde güze özgü bir renk cümbüşü hakimdi, sarılar, kırmızılar, kahverengiler, tepelerden inen sis. kitabın (korkma ben varım) dörtte üçünü bitirdim, okurken bloga nasıl yazarım diye düşündüm sık sık. restoranda bir çorba içtim, vagonları dolaşan çay-kahve arabasından da bol bol çay.. keyfim yerindeydi, dedim sıkıcı değildi tamam ama yine de ankara'nın dönüşü güzel bea :)

*bu ikileme modası yeni çıktı, "bornova bornova" filmi ödül aldı ya, ondan beri dalgamızı geçiyoruz, nerden çıktı bu kardeşim, eskiden bi "new york new york" vardı diye. "hayrabolu hayrabolu" demek isterim bu noktada :) (eski yazılarımdan birinde bahsetmistim, cocukluğumun geçtiği kasabadır kendisi)

misafir yazar :)

neolitik hanım ankara'ya gitti, sayfayı da bana bıraktı. yine sıkıcı bir toplantı mı varmış neymiş, söylene söylene çantasını hazırlıyordu. "bana bak badem, öyle tavuk suyu çorbanın etlerini yalayıp yutmakla, yün yumaklarını karıştırmakla olmaz, ben yokken blog'la biraz ilgilen. iki satır bi şeyler yaz da sayfa boş kalmasın" dedi sinirli sinirli. "yazarız" dedim, "ne var ki bunda, patimin ucuyla yazsam seninkilerden güzel olur, zaten millet de yazılarından çok benim resimlerime geliyor naaber" (kabul ediyorum bu cümle fazla oldu ama nabayim, aylarca yedirdiği o tatsız diyet mamaların intikamı alınacak böyle böyle). e sinirlendi haliyle, "fotojenik olduğunuz kadar küstahsınız da badem hanım" diye hışımla odadan çıktı.

yalan mı, en dandik ışıkta çekilen fotoğraflarım bilem süper oluyor, o koca gözler, o anlamlı bakışlar başka hangi kedide var? bizim neolitik cadısı fotoğraflarımı yollayacakmış bir takvime, orda da yayınlansın artık bu blogun "unique visitor" sayısı tavan yapar söylemedi demeyin (evet teknolojiye hakim bir kediyim, bazen şu son moda twitter olayına girsem mi diyorum, ama ne yazıcam yahu, "yine uyudum", "yine yedim", "yine halının tüylerini, koltuğun köşesini yoldum" çok sıkıcı, uğraşamam.

bizimki dönmeden biraz şu blogları dolaşayım da işi öğreneyim, belki kendi blogumu açarım, bakalım neolitik huysuzu o zaman nerden malzeme bulucak? hem ekmekçi kız'ın bir misafiri varmış, pek hoş birine benziyor, miyaaav!

"mitoloji düşünmez misiniz?"

güzel indirim var mıydı vardı, çıktığından haberim bile olmayan polisiyelere rastladım ve çok sevinmedim mi, evet ama bir daha kitap fuarına gider miyim, emin değilim. esas olarak uzak oluşu problem ama bu sene işin bir de pazarlama yönünün boku çıkmış, onu gördüm. her zaman nasıl olurdu, işte yayınevleri standlarına yanaşır, ilgimi çeken kitapları elime alır, yabancıysa çevirmenine bakarım, özellikle sevdiğim yayınevlerinin standlarında daha uzun vakit geçiririm, aradığım bir şey varsa standdaki görevlinin dikkatini çekmeye çalışırım, genelde başka işlerle meşguldür vs. fekat bu sene bir şey olmuş, stand görevlileri adeta "gel apla gel! ikizlere takke!" tadında, standa yanaştığınız anda adeta üzerinize atlıyorlardı. Turkuaz Kitap'ın standında kitaplara bakıyorum, bir sürü yeni yabancı yazardan çeviriler yapmışlar, insanın ilgisini çekiyor ama çevirmenlere bakıyorum, hiçbiri tanıdık değil. 80'lerin başında doğmuş, genç isimler çoğu. gözüm tanıdık isimler arıyor ama yok, o yüzden de alsam mı almasam mı emin değilim, hemen karşımda bir görevli belirip, kitaplardan birini seçiyor, "bakın ben bu kitabı bir gecede okudum, çok güzel, bunu tavsiye ederim" diye lafa başlıyor. kitap beğeni ölçütümüz ne zamandan beri "bir gecede okunan kitap" olarak belirlendi, onu bilmiyorum ama adamın tavrına sinir oluyorum, "yok" diyorum "o değil de çevirmenlere takıldım, hiçbiri tanıdık değil, bizim işte çeviri önemli (okuma işinde yani)" diyecek oluyorum, lafı ağzıma tıkıyor, hanfendi bizim yayın yönetmenimiz ilknur özdemir, kendisi çevirmendir, çok iyi çevirileri vardır (araya girip "biliyorum, okudum" diycem ama ne mümkün!) çok hassastır o konuda, şu anda piyasadaki en iyi çeviriler bizde!" diyor. iddialı haline iyice kıl oluyorum, "bir arkadaşım jane austen'ın ikna'sını okuyamamış" çeviriyi kötü bulmuş" diyorum, "hayır hayır mümkün değil" diyerek gidip ikna'yı getiriyor. "yok" diyorum "almiycam, bende var zaten, ben örnek vereyim dedim" diyorum, kendi yayınevinin çevirilerinin ne kadar iyi olduğunu anlatmaya devam ediyor. sıkılıyorum, tamam diyorum, ben biraz dolaşayım tekrar bakarım, ısrarla katalog tutuşturuyor elime. yahu bu ne acayip tavır, ne demek "en iyi çeviriler bizde" yok ya, nasıl karar veriyoruz buna, isimlerin hiçbirini bilmiyoruz. yani şeyi anlıyorum tabii, genç çevirmenlere de şans vermeli, onlar da yetişecekler vs. ama bu tavırla ben kitap mitap almam burdan diye düşünerek başka standlara ilerliyorum.

kitap yayınları'nda tarihi polisiyeler görüyorum, bende ingilizceleri vardı, brother cadfael serisi, ortaçağda bir rahibin maceraları. aa diyorum ne zaman çevirmişler bunları, üstelik birini sevin okyay yapmış, hiç haberim olmadı. sonra başka bir seri görüyorum, eski roma'da geçen polisiyeler, birini alıp bakıyorum, standdaki kız hemen bir başka kitap uzatıyor, "bakın onu alanlar, bunu da aldı" (internetten kitap alırken çıkan 'bunu alan bunları da aldı' fonksiyonunu hayata geçirmişler ehehe:) "siz okudunuz mu" diyorum, öyle hararetle önerince, "hayır" diyor ama "biliyorum, elinizdekini alanlar bunu da alıyor". pekiy o zaman, alalım bakalım (fuar bitiyor artık diye mi bilmiyorum ama güzel indirim vardı, beş liraya aldım polisiyeleri). standın yan tarafına geçiyorum, bakmaya devam edicem, hemen başka bir görevli atlıyor: "ilgi alanınız nedir?" "haydaa!", sanki ben şey dedim, "ya ben hiç okumuyorum da, ama bi yerden başlasam diyorum bana bi el atın" "ehem bilmem, ilgi alanı derken?" diye geveliyorum. "bakın" deyip bana bir kitap öneriyor, bir alman felsefecininmiş ama çok kolay okunuyormuş. nasıl bir izlenim bırakıyorum bilmiyorum ama herkes bana "bakın kolay okunur" diye bi şeyler satmaya çalışıyor, o kadar da gözlük taktım, hikaye! biriniz de siz "moby dick" okuyacak birine benziyorsunuz, ya da ullysess alır mıydınız desenize! hayret bi şiy!

fuara gittiğimiz arkadaş da bir standa yanaşacak olmuş, timur, çin, eski türkler vs. temalı kitaplar varmış. mini etekli bücürük bir kız, koca adama "biliyor muydunuz, herşeyi batıdan aldık sanıyoruz ama yanlış!" diye başlamış anlatmaya, yahu belki karşındaki adam tarihçi, belki senden iyi biliyor, nasıl bir satış mantığı bu! bir başkası da "mitoloji düşünmez misiniz?" diye sormuş! pantolon verdik, ceket de alır mısınız?" peh! tamam kitap ticari bi şey, piyasa kuralları vs ama bu iş böyle mi yapılır? kitap okumaya kutsallık atfedip, okuyorum çok özelim, özel muamele isterim gibi bir mızıldanma degil benimki, sakin olalım, kitapları tanımaya çalışalım, karşımızdaki insanın iyi bir okur olabileceğini hesaba katalım, soru sormuyorsa rahat bırakalım da kitaplara baksın güzelce gibi şeyleri kast ediyorum.

agresif satış elemanları dışında bir de tanımadığım bir sürü yazarın imza günü olduğunu gördüm, ona şaşırdım. dövmeli, uzun saçlı genç bir adam vardı mesela, önünde de gençlerden oluşan bir kuyruk, bir de nazlı eray'a benzeyen bir kadın gördüm, sırma diye bir kitap yazmış, onun da önünde acayip kuyruk vardı. bilmediğim başka bir kitap dünyası varmış kardeşim, ben almiyayim, kendi küçük kitap evrenimdeki polisiyeler, çizgi romanlar, arada klasikler, genç yazarlar, bana yeter. daha da gelmem fuara :)

peki bunca laf ettim de neler aldım fuardan, buyrunuz:

korkma ben varım / murat menteş
karanlıkta kahkaha / nabokov
yastıkname / sei şonagon
tesbih taneleri / mıgırdiç margosyan
gümüş domuzların esrarı / lindsey davis
kadıköyü'nün romanı /safiye erol
kadın dedektif julia -çizgi roman
aşçının kitabı / boğos piranyan
kızıl venüs / lindsey davis
torunuma yunan mitleri / jean pierre vernant
herzog / saul bellow
ailem ve öteki hayvanlar / gerald durrell
barmen - suriçi'nden hilton'a yudum yudum istanbul / vefa zat

feliz de cumpleaños señora neolitik!*

aslında yine düşük profilli bir dogum günü geçireyim istiyordum ama dedim haydi yazayım bloga. zati blog çevrelerinde akrep olduğum biliniyor (bir ara burçlarla ilgili hafiften dalgasını geçen yazılar alıntılamıştım bloga, bkz terazinin hüznü kitabı) ,

doğum günümün bu sene haftasonuna denk gelmesine sevinmedim değil, ofiste yapılan kutlamaları sevmiyorum pek, aslında küçük bir yer ama genelde "günaydın-iyi akşamlar"'dan öteye gitmediğimiz insanlarla bir pastanın başında buluşmak sahte geliyor. o yüzden arkadaşlarla küçük kutlamalar yapıyoruz. bu sene erken başladık, şu anda masanın üzerindeki ilk hediyeme bakıyorum: minik bir kurdun kemirdiği yeşil elma şeklindeki saate :) bugün fırtına bey'le kitap fuarı'na gittik, bir sürü kitap aldı bana (peri, senin bahsettiğin bir çizgi roman vardı ya, julia, onun dört maceralık bir cildini aldık, en çok ona sevindim :) yarın bir arkadaşım güzel bir kahvaltı hazırlama sözü verdi. akşama fırtına bey yemek yapıcakmış. annemler belki yine trt fm'den şarkı isterler benim için. pazartesi gecesi dışarı çıkacağız kızlarla. kutlamalar üç gün üç gece sürecek yani :P

internette dogum günü haikusu aradım ama bir şey çıkmadı, onun yerine doğum günüyle ilgili birkaç muzip cümle buldum:

"Genç kalmanın sırrı dürüst yaşamak, yavaş yemek ve yaşınız hakkında yalan söylemektedir." Lucille Ball (Amerikalı aktris)

"Diplomat, bir kadının doğum gününü her zaman hatırlayan yaşını ise asla hatırlamayan kişidir."
Robert Frost (Amerikalı yazar)

"Yaşlılar herşeye inanır; orta yaşlılar herşeyden şüphe eder; gençler herşeyi bilir."
Oscar Wilde (İrlandalı yazar)

Karınızın doğum gününü hatırlamın en iyi yolu, bir kez unutmaktır."
H.V. Prochnow (Amerikalı yazar)

*İspanyolca "Mutlu yıllar Neolitik Hanım"

malum grip

efenim önceleri takılmadım hiç, kuş gribinde de öyle olduydu, pek sık hastalanmam ben -nazar değmesin- domuz gibiyimdir :) nadiren düşerim yataklara felan, ona güvenip, "bana bi şey olmaaaz" diye rahat davranıyordum. meyvemi-sebzemi yiyorum, sporumu yapıyorum, ellerimi de sık sık yıkıyorum diyordum fekat en son çıkan "öpüşmeyin, hastalık şüphesi olanlara bir metreden fazla yaklaşmayın, aman ateşiniz çıkarsa dikkat!" teranelerinden sonra hafif bi kıllandım. ara sıra hapşırırım ben ve mutlaka iki kez, bir kere hapşırdığım görülmemiştir, şimdilerde metroda felan hapşırınca, millet ters ters bakıyor. "valla hasta diyilim" diyesim geliyor her seferinde! hayır tv'de gösterdikleri gibi elime değil de kolumun üzerine hapşırmaya da alıştım, -mendil yoksa tabiy- daha ne yapayım?

geçen bir arkadaşın doğumgününe gittim, nicedir görmediğim, özlediğim insanlar, baktım kimse öpmüyor birbirini. uzaktan hasret gideriliyor iyi mi! gerci gecenin ilerleyen saatlerinde kafalar güzel olunca ehh başlarım gribine diyip "öpüjemm abi" muhabbetine girenler olmadı diyil :) bakıyorum etrafımdaki herkes immuneks'e, c vitaminine başlamış, bu sabah ofiste birinin masasında elektronik termometre görünce hah dedim, şimdi oldu! kendimi acayip trend olmuş bi şeye geç kalmış gibi hissettim (twitter'la ilgili olarak da benzer hisler içindeydim geçtiğimiz haftalarda, herkes bahsediyor, bi ben bilmiyorum, sonra girdim baktım, bi numara yokmuş) dedim ben de ucundan kıyısından bulaşayım şu grip işine, akşam telefonda babama sordum "nasılsınız aman havalar soğudu dikkat edin" diye (eskişehir -3'e düşmüş geceleri, bırr) "iyiyiz valla kızım domuz kovalıyoruz" diye konuya girdi. "hah" dedim "gribi diyosun", "bizi kandırıyolar kızım" diye başladı anlatmaya, geçen gün balığa gitmişler, yavrularıyla bir yaban domuzu ailesi gelip balık tuttukları göletten su içmiş, sonra da hoplaya zıplaya gitmişler. babam hikayeyi "valla hepsi çok sağlıklı görünüyorlardı" diyerek bitirdi :)

sabah eczaneye uğradım, çocukluğumdan beri severek içtiğim kalsiyum sandoz c'den alayım bari diye ama eczacı kadın "kalmadı, depolarda da yok hanımefendi, peynir-ekmek gibi satıyor" deyince, panik oldum, geç kaldım yaa, geç kaldım işte! sonra aslıberry'nin twitter'ında gördüğüm (hakkında atıp tuttuğum twitter'a arada bakıyorum evet, çelişkilerin insanıyım) "iyimserlik bağışıklığı güçlendiriyor" yazısını hatırlayıp biraz yatıştım. c vitamini hezimetinden sonra "yaşasın o yok ama evde bi kutu immuneks var" diye sevindim -insanın gün gelip de nelere sevineceği hiç belli olmuyor sevgili okurlar- şimdi eve giderken bi demet maydonoz alayım diyorum, grip aşısı olun/olmayın haberlerine bakarken yerim şifa niyetine...

Villa Meçhul / Tom Robbins

(..)Tanuki, tilkinin demek istediğini kavrayabilmek için gereken ayıklığa ulaşmaya çalışmak üzere, ölü yaprakların ortasına yattı. Birkaç kar tanesi düşmeye başladı, yavaşça düşüyorlardı, çok yavaş, acele etmeden, Tanuki'nin (ya da herhangi birinin) kendilerini fark etmesini bekliyorlarmış gibi; hayrete kapılan bir seyircinin, ne kadar güzel oldukları ve iki kar tanesinin nasıl da hiç bir zaman birbirine tamamen benzemediği üzerine bir çift laf edebileceği ana kadar oyalanır gibiydiler. Kar taneleri ne zamandan beri kendi tanınmışlıklarına inanıyorlardı diye sormak gerekirdi. (...)

Villa Meçhul - Tom Robbins - Ayrıntı Yayınları

not1: kitaba daha yeni başladım ama hemen ilk sayfalarda çıktı güzel bi şeyler. Daha önce de Robbins'in "Seattle'de yağmur" tasvirlerinden alıntı yapmıştım. Belki bakmak istersiniz:

Yağmurlar geri geldi

Henüz kar yok ama kış geldi işte, dize kadar çizmelerim, su geçirmediği için yağmurlu havaların vazgeçilmezi eski mi eski barbour ceketim, kocaman yeşil şemsiyemle bir istanbulludan ziyade ördek avına çıkmaya hazırlanan fekat tazıları ve tüfeği eksik bir anglo-sakson kişisi gibi görünüyorum :)

not2: belki bunu yazmak için erken ama kitabın çevirisi çapaklı gibi sanki.. alıntıda da var mesela, şöyle yazsa daha iyi olmaz mı diyeceğim bir yer ama du bakalım bi bitsin kitap. tom robbins cevirmek de zor iştir, harcamayalım hemencecik.